Fundatorem parafii rzymskokatolickiej w Maj danie Sieniawskim był wielki hetman koronny Adam Mikołaj Sieniawski (1666–1726), który polecił wznieść drewniany kościół wraz z plebanią dla miejscowej ludności trudniącej się wyrębem lasu oraz produkcją smoły i węgla drzewnego. Na ten cel przekazał parcelę w centrum tzw. „Dobropola”. Parafia pod wezwaniem św. Mikołaja Biskupa została erygowana w 1714 roku przez ordynariusza przemyskiego Jana Kazimierza Bokuna (1666–1721). Jej pierwszym proboszczem został ksiądz Jan Wojciech Gołyński, a obowiązki wikariusza pełnił m.in. ksiądz Michał Piotr Witosławski herbu Nieczuja (1702–1769), późniejszy biskup pomocniczy diecezji przemyskiej. Z Majdanu Sieniawskiego pochodził światowej sławy ortopeda, profesor Adam Gruca (1893–1983) oraz męczennica z okresu II wojny światowej, służebnica Boża Julia Buniowska (1924–1944).
Tam też 19 czerwca 1965 roku urodził się ksiądz Jan Mazurek, syn Józefa i Józefy z domu Baran.
Rodzice przyszłego kapłana zawarli sakramentalny związek małżeński 24 października 1962 roku w Majdanie Sieniawskim, w nowo oddanej do użytku murowanej świątyni, wzniesionej w miejscu starego, drewnianego kościoła, który spłonął w niejasnych okolicznościach w 1954 roku (podobny los spotkał w okresie stalinowskim oraz w późniejszych latach wiele drewnianych zabytków sakralnych w Polsce). Sakrament chrztu świętego mały Jan otrzymał 4 lipca 1965 roku z rąk wieloletniego proboszcza parafii w Majdanie Sieniawskim i dziekana dekanatu Sieniawa, księdza Antoniego Pankiewicza (1910–1984). Świadectwo jego życia, całkowite oddanie pracy duszpasterskiej, a także religijna atmosfera domu rodzinnego i głęboka wiara przekazana przez rodziców miały istotny wpływ na osobowość Jana i jego późniejszy wybór kapłańskiej drogi. Rodzicami chrzestnymi byli Julian Mazurek i Stanisława Baran.
Miał czwórkę rodzeństwa: Teresę (ur. 1964), Andrzeja (ur. 1966), Krzysztofa (ur. 1972) i Elżbietę (ur. 1978).
Dom rodzinny księdza Jana znajduje się do dziś w części Majdanu Sieniawskiego zwanej przez mieszkańców „Osówką Górną” (Majdan Sieniawski 244). Pochodził on z tradycyjnej, wiejskiej rodziny, w której ceniono wartość pracy fizycznej, uczciwość oraz sąsiedzką pomoc. Dziadek księdza Jana był kowalem, ojciec trudnił się pracą na roli i dodatkowo pracami leśnymi, a mama zajmowała się gospodarstwem domowym i szyciem.
Od najmłodszych lat Jasiu – jak nazywali go krewni i sąsiedzi – odznaczał się pracowitością i zaradnością życiową. Pomagał rodzicom w gospodarstwie, zwłaszcza podczas żniw i sianokosów, towarzyszył dziadkowi przy kuciu narzędzi i podkuwaniu koni, a także opiekował się młodszym rodzeństwem. Uwielbiał kontakt z przyrodą i był doskonałym grzybiarzem. Zapamiętano go również jako gorliwego ministranta, wyróżniającego się codzienną modlitwą i zamiłowaniem do liturgii. Pomimo znacznej odległości dzielącej dom Mazurków od świątyni, w październiku codziennie uczestniczył w nabożeństwach różańcowych, w Adwencie nigdy nie opuszczał Mszy roratnich, a w Wielkim Poście regularnie uczęszczał na nabożeństwa Drogi Krzyżowej i Gorzkich Żali.
W dzieciństwie księdza Jana w Majdanie Sieniawskim funkcjonowały dwie szkoły. Pierwsza powstała w drugiej połowie XIX wieku w centrum miejscowości, w sąsiedztwie kościoła. Druga znajdowała się w przysiółku zwanym „Końska Ulica”, gdzie w okresie zaborów przebiegała granica Monarchii Habsburgów z Imperium Rosyjskim, w pobliżu której handlowano końmi. Janek uczęszczał do szkoły podstawowej „na Dobropolu”, której kierownikiem przez 41 lat był ceniony pedagog i wychowawca kilku pokoleń majdańskich dzieci, Piotr Bojarski. 9 maja 1981 roku przyjął sakrament bierzmowania z rąk biskupa Stanisława Jakiela (1910–1983), wybierając imię Franciszek.
Przełomowym momentem w życiu rodziny była śmierć ojca, który 1 lipca 1981 roku, jadąc motorowerem, został potrącony przez samochód na skrzyżowaniu tzw. „betonówki” z drogą główną łączącą Sieniawę z Tarnogrodem. Po tej tragedii najstarszy syn musiał przejąć wiele obowiązków związanych z utrzymaniem rodziny i wychowaniem młodszego rodzeństwa. To doświadczenie niewątpliwie przygotowało go do przyszłych wyzwań i życiowych zadań. Po ukończeniu szkoły podstawowej Jan miał kontynuować naukę w jednym z techników w Przemyślu. Jednak już wtedy podjął decyzję o kapłaństwie. Nie chcąc tracić roku, poprosił mamę o możliwość nauki w Liceum Ogólnokształcącym im. Mikołaja Kopernika w Jarosławiu, gdzie 28 maja 1984 roku uzyskał świadectwo dojrzałości. W czasie nauki mieszkał w internacie Zespołu Szkół Geodezyjnych przy ulicy Władysława Reymonta. Okres licealny umocnił w nim postawę patriotyczną. Na dorastającego młodzieńca duży wpływ wywarł ksiądz Marian Rajchel (1937-2021), budowniczy kościoła i pierwszy proboszcz parafii pw. Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Jarosławiu, który organizował Msze święte i modlitwy w intencji Ojczyzny.
Ważną rolę w jego życiu odegrał także internowany podczas stanu wojennego katecheta, ksiądz Władysław Drewniak (1948–2019), który aktywnie wspierał ruch opozycyjny i zainspirował Jana do codziennej modlitwy za Polskę.
Po zdaniu matury Jan został przyjęty przez rektora, biskupa Stefana Moskwę (1935–2004), do Wyższego Seminarium Duchownego w Przemyślu.
W czasie jego formacji proboszczem parafii w Majdanie Sieniawskim był ksiądz Edward Piekło (1950–2024), późniejszy dziekan dekanatu Sieniawa. Szczególną życzliwością i modlitwą otaczała go gospodyni księży Antoniego Pankiewicza i Edwarda Piekło – pani Stanisława Gruca (1938–2022). Czas spędzony w seminarium był dla pobożnego alumna okresem intensywnego rozwoju duchowego i intelektualnego.
W trakcie wakacji organizował dla młodzieży ogniska i pogodne wieczory, prowadził piesze pielgrzymki do Leżajska i Kalwarii Pacławskiej oraz zapraszał do swojego rodzinnego domu dzieci z domu dziecka, w którym podejmował wolontariat. 11 czerwca 1986 roku zdał egzamin z filozofii (Philosophicum), a 6 lutego 1990 roku – egzamin z całości teologii (Theologicum). Pracę magisterską pt. „Cmentarze parafii Majdan Sieniawski jako miejsca kultu chrześcijańskiego”, napisaną pod kierunkiem księdza Józefa Sroki (1938–2004), przedstawił 25 maja 1990 roku.
22 czerwca tego samego roku uzyskał tytuł magistra teologii na Wydziale Teologicznym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego w Lublinie. Na diakona wyświęcił go biskup Stefan Moskwa dnia 21.12.1989 roku, a 13 czerwca 1990 roku w Bazylice Archikatedralnej w Przemyślu przyjął święcenia prezbiteratu z rąk biskupa Ignacego Tokarczuka, które później określił jako najważniejszą chwilę swojego życia.
Mszę świętą prymicyjną sprawował 17 czerwca 1990 roku w kościele parafialnym w Majdanie Sieniawskim. Homilię wygłosił jego wykładowca filozofii i duszpasterz młodzieży, ksiądz Franciszek Rząsa (1942–2020), który w późniejszych latach dostrzegł potencjał młodego kapłana i zaprosił go do aktywnej współpracy w posłudze na rzecz młodzieży.
Pierwszą placówką duszpasterską księdza Jana Mazurka była Dukla, gdzie rozpoczął posługę kilka dni po święceniach, 5 lipca 1990 roku. Przez cztery lata pełnił obowiązki wikariusza parafii pw. św. Marii Magdaleny, której proboszczem był ksiądz Stanisław Siara. Głosząc słowo Boże i sprawując sakramenty w unikatowej rokokowej świątyni, wzniesionej w połowie XVIII wieku przez magnacką rodzinę Mniszchów, właścicieli Dukli i pobliskich terenów, dbał o duchowy rozwój wspólnoty. Szczególną troską otaczał młodzież, organizując dla niej rekolekcje wyjazdowe w Zawadce Rymanowskiej i Wetlinie. Jako wikariusz angażował się również w pomoc małżeństwom oraz wspierał osoby zmagające się z uzależnieniami. Kolejnym etapem jego kapłańskiej drogi była posługa w Ośrodku Kultury i Formacji Chrześcijańskiej im. Służebnicy Bożej Anny Jenke w Jarosławiu, mieszczącym się w budynkach Opactwa Sióstr Benedyktynek. Jako moderator ośrodka współpracował z jego dyrektorem, księdzem Franciszkiem Rząsą.
Jednocześnie, decyzją arcybiskupa metropolity przemyskiego Józefa Michalika, objął funkcję moderatora Ruchu Apostolstwa Młodzieży (RAM), dynamicznie rozwijającej się wspólnoty przeznaczonej dla adolescentów i młodych dorosłych.
Pierwsze grupy RAM-u, nazywane „Grupami Apostolskimi”, powstały w 1973 roku w archidiecezji krakowskiej z inicjatywy kardynała Karola Wojtyły. Ich organizatorem był ksiądz Antoni Sołtysik (1933–2018), który inspirował się odnową soborową i kierował swoją działalność głównie do młodzieży pracującej, niezrzeszonej w innych ruchach eklezjalnych. W 1984 roku wspólnoty RAM-u zostały przeniesione na teren diecezji przemyskiej przez księdza Franciszka Rząsę, który od 1980 roku koordynował diecezjalne duszpasterstwo młodzieży.
Po objęciu funkcji Moderatora ksiądz Jan kontynuował i rozwijał bogatą działalność zasłużonego poprzednika, który organizował pierwsze „Wakacje z Bogiem”, wspierał budowę diecezjalnego domu rekolekcyjnego w Ustrzykach Górnych, prowadził coroczne studium animatora w domu rekolekcyjnym Sióstr Niepokalanek w Jarosławiu, utworzył związany z RAMem „Łańcuch Apostolskiej Miłości” zrzeszający osoby chore i starsze. Ksiądz Jan zainicjował formalizację struktur ruchu, ujednolicił nazewnictwo („Ruch Apostolstwa Młodzieży” zamiast „Grupy Apostolskie”), wprowadził krzyż animatorski, emblemat i hymn RAM-u („Serce wielkie nam daj”). Po zakończeniu corocznego studium animatora zapoczątkował „Dzień Wspólnoty”, odbywający się w pierwszą sobotę września, oraz aktywnie rozwijał małe grupy parafialne. W realizacji tych działań wspierali go ksiądz Franciszek Rząsa oraz siostra Jadwiga Majewska SI.
Podczas pracy w Jarosławiu ksiądz Jan rozpoczął dwuletnie studia specjalistyczne z zakresu poradnictwa psychologicznego i psychoterapii dla duchowieństwa na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Ich dyrektorem był znany psycholog, ksiądz Władysław Prężyna (1933–2006). Studia ukończył 16 czerwca 1997 roku z wynikiem bardzo dobrym, przedstawiając pracę zaliczeniową pt. „Rola czystości seksualnej w rozwoju moralno-duchowym kapłana według wybranych współczesnych autorów polskich”, napisaną pod kierunkiem księdza Stanisława Mojka (1949–2004).
14 sierpnia 1996 roku arcybiskup Józef Michalik mianował księdza Jana Mazurka dyrektorem Domu Katolickiego „Roma” oraz Archidiecezjalnej Księgarni „Roma” w Przemyślu. Jednocześnie powierzył mu obowiązki duszpasterza akademickiego w mieście. Zmiana miejsca posługi wiązała się z przeniesieniem studium animatora RAM-u z Jarosławia do domu rekolekcyjnego „Dobrego Pasterza” przy Opactwie Sióstr Benedyktynek w Przemyślu. Duszpasterstwo młodzieży ksiądz Jan prowadził w budynkach „Romy”, gdzie nadzorował prace remontowe i organizował spotkania formacyjne oraz rekreacyjne. Wraz z współpracownikami, m.in. siostrą Ewą Potoczną SI, siostrą Janą Szpiech SI i panią Teresą Lorenz, przygotowywał wydarzenia dla młodych, w tym popularne bezalkoholowe zabawy sylwestrowe, które z czasem odbywały się także w kolejnych miejscach jego posługi. Równocześnie rozpoczął pracę jako nauczyciel religii w Zespole Szkół Elektronicznych i Ogólnokształcących w Przemyślu, gdzie 29 grudnia 2000 roku uzyskał stopień nauczyciela mianowanego.
Rok 2002 przyniósł znaczące zmiany w jego życiu. 27 sierpnia arcybiskup Józef Michalik mianował go proboszczem parafii pw. Trójcy Przenajświętszej w Przemyślu, a także powierzył funkcję wicedziekana dekanatu Przemyśl II (kadencję przedłużano w 2006, 2011, 2017 i 2022 roku). Ksiądz Jan został piątym proboszczem tej parafii, utworzonej w 1970 roku. Jego poprzednikami byli: ksiądz Tadeusz Szczurek (1970–1981), ksiądz Stanisław Zarych (1981–1997), ksiądz Mieczysław Rusin (1997–2002) oraz ksiądz Marek Kowalik (2002).
Jako proboszcz dbał o piękno barokowej świątyni, wzniesionej w latach 1768–1777 i ozdobionej pięknymi freskami autorstwa lwowskiego malarza Stanisława Stroińskiego (1719–1802), a także o rozwój licznych grup parafialnych, zrzeszających dzieci, młodzież, dorosłych i osoby starsze. Pełnił również funkcję parafialnego asystenta Akcji Katolickiej i koła Stowarzyszenia Rodzin Katolickich. Dużą wagę przykładał do prowadzenia kancelarii parafialnej, traktując ją jako przestrzeń spotkania, dialogu i duszpasterskiego oddziaływania. Wspólnota kapłańska była dla niego szczególnie ważna – w latach 2002–2019 współpracował z 15 wikariuszami oraz 5 rezydentami. Wyjątkowa relacja łączyła go z księdzem Stanisławem Zarychem (1922–2015), duszpasterzem trzeźwości i emerytowanym proboszczem parafii pw. Trójcy Przenajświętszej w Przemyślu, który rezydował na jej terenie. Często bywał jego kierowcą, towarzyszył mu w czasie pielgrzymek i górskich spacerów, dwukrotnie udzielał pierwszej pomocy przy zagrażających życiu zasłabnięciach, był przy nim w momencie śmierci i zrealizował wskazania zawarte w testamencie.
Ksiądz Mazurek łączył posługę duszpasterską w parafii z aktywnym zaangażowaniem w życie Archidiecezji Przemyskiej. Dekretem z 14 listopada 2002 roku arcybiskup Józef Michalik powierzył mu opiekę nad duszpasterstwem osób niewidomych i słabowidzących, za którą 18 kwietnia 2023 roku został wyróżniony odznaczeniem „Przyjaciel Niewidomego”. Był członkiem wielu gremiów archidiecezjalnych, m.in. Rady Duszpasterskiej, Przemyskiej Rady ds. Nowej Ewangelizacji, Rady ds. Rodziny oraz Rady Programowej Duszpasterstwa Trzeźwości. Współpracował z Wydziałem Duszpasterskim oraz Wydziałem Nauki Katolickiej Kurii Metropolitalnej w Przemyślu. Aktywnie angażował się w sprawy społeczno-religijne. W uznaniu za działalność na rzecz osób bezdomnych i ubogich otrzymał tytuł honorowego członka Towarzystwa Pomocy im. św. Brata Alberta. Przez lata pełnił funkcję duszpasterza „Stowarzyszenia Forum Samorządowego Razem” oraz przemyskiego oddziału Związku Sybiraków. Za zasługi dla tej organizacji 26 maja 2016 roku został uhonorowany złotą odznaką. Jego zaangażowanie w duszpasterstwo i formację młodzieży docenił arcybiskup Józef Michalik, który 2 kwietnia 2015 roku włączył go do grona gremialnych kanoników Jarosławskiej Kapituły Kolegiackiej. Z kolei arcybiskup Adam Szal powierzył mu przewodniczenie Komitetowi Organizacyjnemu Światowych Dni Młodzieży w Archidiecezji Przemyskiej, które odbyły się w dniach 20–25 lipca 2016 roku. Pomimo licznych obowiązków, ksiądz Jan pozostał wierny misji katechety. Pracując jako nauczyciel religii w Zespole Szkół Ekonomicznych im. Krzysztofa Kamila Baczyńskiego w Przemyślu, 17 czerwca 2011 roku, na podstawie oceny dorobku zawodowego, uzyskał tytuł nauczyciela dyplomowanego. Cenił osobisty kontakt z uczniami i nauczycielami, traktując katechezę jako przestrzeń efektywnego oddziaływania ewangelizacyjnego.
Lata posługi księdza Jana Mazurka w parafii pw. Trójcy Świętej w Przemyślu były przełomowe dla Ruchu Apostolstwa Młodzieży, który w 2003 roku uzyskał status stowarzyszenia. Na mocy nowego statutu, 4 grudnia tego samego roku, ksiądz Jan został mianowany Moderatorem RAM-u. Jego najbliższymi współpracownikami byli kolejno ksiądz Mariusz Ryba (zastępca Moderatora w latach 2003–2012) oraz ksiądz Krzysztof Żyła (2012–2022). Ustalone przez niego priorytety stowarzyszenia skupiały się na prowadzeniu studium animatora, organizacji rekolekcji wakacyjnych dla dzieci i młodzieży oraz zakładaniu grup parafialnych. Z inicjatywy księdza Jana rozpoczęto wydawanie kwartalnika „Απoστολος” oraz utworzono zespół wychowawczy posługujący w trakcie studium animatora. Wprowadzono także diakonie odpowiedzialne za różne aspekty działalności wspólnoty, m.in. diakonię mediów, formacji, gospodarczą, ewangelizacji czy rekreacji. Patronami RAM-u zostali błogosławiony Piotr Jerzy Frassati (1901–1925) oraz służebnica Boża Anna Jenke (1921–1976). Podczas kadencji księdza Mazurka (1994–2022) błogosławieństwo animatorskie przyjęło 1732 młodych, a w rekolekcjach wakacyjnych uczestniczyło blisko 25 tysięcy osób. Odbywały się one w kilkunastu ośrodkach archidiecezji przemyskiej, m.in. w Ustrzykach Górnych, Myczkowie, Giedlarowej, Kolonii Polskiej i Wybrzeżu koło Dubiecka. Owocność tej formacji potwierdzają liczne powołania – święcenia kapłańskie przyjęło 52 animatorów RAM-u, kilkanaście animatorek wstąpiło do zgromadzeń zakonnych, a 52 pary zawarły sakrament małżeństwa. Ksiądz Jan, wraz z delegacjami moderatorów i animatorów, uczestniczył w trzech ogólnopolskich kongresach Ruchu Apostolstwa Młodzieży (2010, 2015, 2022 rok), które przyczyniły się do zacieśnienia współpracy i ujednolicenia symboliki RAM-u w najmocniejszych ośrodkach: Krakowie, Przemyślu i Rzeszowie. Był również autorem słów nowego hymnu wspólnoty – „My przez Pana powołani”.
Po niemal 17 latach posługi w parafii pw. Trójcy Przenajświętszej w Przemyślu, w związku z nowymi potrzebami duszpasterskimi, arcybiskup metropolita przemyski Adam Szal powierzył księdzu Janowi troskę o wspólnotę parafialną pw. świętych Benedykta, Cyryla i Metodego w Przemyślu. Jako trzeci proboszcz tej erygowanej w 1982 roku parafii, 30 czerwca 2019 roku złożył publiczne wyznanie wiary i objął urząd. Podczas pięcioletniej posługi na przemyskim Kazanowie dał się poznać nie tylko jako gorliwy duszpasterz, ale także jako dobry gospodarz. Doprowadził do odbioru technicznego kościoła i zainicjował liczne prace remontowo-budowlane przy świątyni, jej otoczeniu oraz plebanii. W 2022 roku, po 27 latach przewodzenia Ruchowi Apostolstwa Młodzieży Archidiecezji Przemyskiej, przekazał funkcję Moderatora RAM-u księdzu Krzysztofowi Żyle. W uznaniu wieloletnich zasług dla duszpasterstwa młodzieży otrzymał dożywotni tytuł Moderatora Honorowego RAM-u, który przyznano także kapłanowi archidiecezji krakowskiej, księdzu Pawłowi Kubaniemu.
Ziemskie życia księdza Jana Mazurka, które koncentrowało się na służbie Chrystusowi, Kościołowi i człowiekowi, zwłaszcza w trudnym, ale pięknym okresie młodości, zakończyło się niespodziewanie podczas wakacyjnego urlopu w Hiszpanii, 23 lipca 2024 roku. Uroczystości pogrzebowe kapłana rozpoczęły się 8 sierpnia 2024 roku eksportą do kościoła parafialnego pw. świętych Benedykta, Cyryla i Metodego w Przemyślu oraz Mszą świętą pod przewodnictwem księdza biskupa Stanisława Jamrozka, w trakcie której homilię wygłosił ksiądz Piotr Buk. Nazajutrz, Mszy świętej pogrzebowej przewodniczył arcybiskup Adam Szal, z którym Eucharystię koncelebrowało ponad stu kapłanów. Posługę kaznodziei wypełnił kolega kursowy zmarłego, ksiądz Robert Łuc. Księdza Jana żegnały tłumy parafian oraz animatorów RAMu. Ciało księdza Jana, zgodnie z jego ostatnią wolą, złożono na Głównym Cmentarzu Komunalnym w Przemyślu (pole nr 19),w grobie kapłańskim należącym do parafii pw. Trójcy Świętej, w którym na zmartwychwstanie oczekują również ciała poprzednich pasterzy tej parafii, księdza Jana Wójtowicza(1918-2001) i księdza Stanisława Zarycha.
opracował: Ks. Jakub Jakubowski
Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II w Lublinie
